FANDOM


چې لا ډ یر وړوکی وم نو د خپلې مور نه مې اورید لي ووچې زمونږ د کلي لوړ حا جې « زا غ د ی زا غ » . د هغه په اړه کومه خبره یا د ه شوه چې د د ونیا د سود وزیا ن او د ژوند ا نه د نورو ښکته پورتیو په هکله ډ یرسیا ڼه او هوښیا ر د ی ، نو هغې ځکه ورته د زا غ نوم وا خیستو .
که ریشتیا د رته ووا یم هغه وخت زه د زا غ په ما نا نه پوهید م ، خو د ومره مې پې سر خلا ص شو چی هوښیا ر سړي ته به زا غ وا یي ، لیکین د کا رغه د نوم سره بیا ښه بلد وم .
زمونږ د کلي کوزې ډ ډ ې ته یوه ډ یره لویه ځمکه خا لي پرته وه چې د « شړې کلا » په نا مه یا د ید له. ویل کیږي چې د غه کلا د خا نا نوملکیت و او اوس په کې زمونږ د کلي خلکود سرو ډ یرا نونه جوړکړي وو. مونږ چې به څنګه د خپلې کوڅې نه را ووتو نو د واره به موپه د ې ډ یرا نونوسترګې لګید لې . په ډ یرا نونوکې به کا رغا ن لګیا ووخپل خورا کي شیا ن به یې لټول او کله کله به یې ټا ټا ( قا قا ) هم کول .
زه چې به هرڅومره ټیټ ټیټ او پټ پټ کارغه ته ورنیژدې شوم چې په ګټه یې وولم ، خوزما د ورښکا ره کید و سره سم به ا لوتلی و . مونږ وړو هلکا نو ته ما لومه و ه چی کا رغا ن ډ یر زر په سړي پو هیږي او ترې پا څي . ځکه چې څوک څه زیا ن ورونه رسوي . ا سې چې به موځا ن وخوځا وه هغه به بیا د واره الوتلی و . په زړه کې مې ډ یره غټه غوټه وه چې یوځل مې د لا س په غرګي یو کا رغه ویشتلا ی وی . که څه هم په د ې پوهید م چې د کا رغه غوښه څوک نه خوري ، خو ما ته ځا ن په د ې ډ یر نا مي او اوچت ښکا ره کید وچې خلک ووا یي : اغه د ی پلا ني ان کارغه لا هم په لا س ویشتلا ی د ی . چینچڼې ، چتي ( چتکي ) او پسرلکې خو مې څو څوځله په غیر د لیند ې نه په لا س ویشتلي دي . یوه ورځ چې مې د ملکا نو په با غ کې د توت د نیا لګي په څا نګه نا سته چیمچڼه (چینچڼه ـ چوغکه) په لږه وړه شا ن تیګه (ډ بره ) وویشته نو چې ورغلم لا ژوند ۍ وه او ټوپو نه یې وهل . چې د را بو( را بعه ) ترور نه مې چوړکۍ وغوښته چې مرغۍ پې الا له ( حلا له ) کړم نو هغه را ته حیرا نه وه چې ما په لا س ویشتلې د ه . را ته وی ویل : څومره ټک لا سی ( چې په لا س ښه ویشتل کولای شي ) یې !
زه خو ریشتیا ټکلا سی وم ، لیکین کا رغه د له مې نه شو ویشتلا ی . ما ویل که په ټول عمر کې مې یوځل یو کا رغه وویشتو نو د ابه زما دپا ره ډ یر لوي « نوم » وي . یو خوبه په هلکا نو کې ښه نوم وبا سم او بل به ویشتل شوی کا رغه
یوې د ا سې کورنۍ ته ورکړم چې ما شوما ن یې په « پخولې » ( توره ټوخلې ) نا روغه وي . زمونږ په کلي کې خلک وا یي چې د پخولې رنځورا نوته د کا رغه ښوروا او غوښه ورکړا ی شي نو ډ یر زر رغیږي . خیرد ی که غوښه یې هرڅنګه د ه خود مریضا نو د پا ره روا او حلا له ګڼل کیږ ي . چې د کور د د یوا ل په سر به را ته کینا ستواو ټا ټا به
یې وکړل نو مور به مې ورته ویل چې : « کا رغه د ښو زیری وکړه » ! د کلي خلک په دې عقیده ووچې د چا په کور
ټا ټا وکړي نو يا ورته د ښو او یا د بد وزیری را وړي .
*****
ډ یرزیا ت کلونه تیر شو ل . د کلي کا رغا ن ، زاغ حا جي او د ورکوټیوا لي د مرغیو او کا رغا نو ویشتل ، هرڅه مې له یا ده وتلي وو. که څه هم اوس د زاغ په ما نا ښه سم پوهید م ، خو له د ې نه نا خبره یم چې زا غ حا جي به د کلي د
خلکو په مینځ کې لا څه تورول او سپینول کوي اوڅومره ورا نې ویجا ړې به یې د هغوی په مخ کې پيد ا کړي وي ؟ پیکرکوم چې هغه به ا رو مرو لا اوس هم د خلکوپه ضررخپل زا غتوب ته د وام ورکوي .
*****
د ا چې زما نه د تیر وخت او وړوکتوب ډ یرې خا طرې له یا ده وتلې وې ، نو یو ځل بیا را ته یوه هوښیا ر کارغه را یا د ې کړې او په دې مې هم سر خلا ص شو چې « زا غ سړی » یا نې څنګه سړی ؟ او کیسه د ا سې وه چې :
زه اوس په یوه اروپا یي هیوا د کې اوسیږم . د مني د موسم وروستنئ شپې ورځې وې چې له کورنه با ر(بهر) ته
ووتلم . لکه د نورو ورځو په شا ن مې غوښتل یو سا ت د وه په پښو وګرځم . هغه وخت چې ستړی شوم نو د د مې د پا ره د ښا روا لۍ په یوه پا رک کې د لرګي په پرته چوکۍ کینا ستم . چو کۍ د سرک غا ړې ته نیژد ې وه . همدې چوکۍ ته مخا مخ د سرک په غا ړه د ترا پیکو(ترا فیکو) بریښنا یي چرا غونه ووچې موټروته به یې د ود رید و او تلو
اشا رې ورکولې .
زه لا د تل په څیر د خپل وطن په یا د ا و د خپل کلي په یا د ، د چروتونو په سمند رکې نه وم لا هوشوی چې یوه تو ر کا رغه مې پا م ځا ن ته وروا ړا وه . د د ې ځا ی کا رغا ن زمونږ د هیوا د د هغونه لږ وا ړه او ټول تور نه وي . خړ، برګ او نور رنګونه هم لري . که د د ې کارغا نو وجود ونه زمونږ له هغو وا ړه د ي ، خوهوښیا رتیا یې ترې
زیا ته د ه او کمه نه .
تور کا رغه به زما د سر د پا سه نه ؛ بلکې د وه د رې ونې ا پلو د غوز د ونې نه څه په خوله کې نیولي وو، د تراپیکو
د برقي ا شا رې سره به په سرک ورغوټه شو او بیا به بیرته ونې ته را واولوتو . چې موټرې به وخوځید ې نوزربه بیرته مخکیني ځا ی ته ورغی . د ا لو به د وه د رې وا رې تکرا ر شوه او زما پا م هم ورته وروا وښت . د ا ځل چې سرک ته راښکته کید ونو زه تیارولا ړوم او هرڅه مې له نیژد ې نه لید ل . ګورم چې کارغه له خولې نه غوز په ځمکه
وغورځا وه اود موټر د ټیر(ټا یر) مخې ته ولوید . ا شا ره سره وه . موټرې ټولې ود رید لې وې . او چې ا شا ره شنه شوه نوګا ړو حرکت وکړ. سرک خا لي شو . چې ګورم د موټر ټیر غوز ښه میده میده کړی و . کا رغه ښه په تبه وروالوتو او د غوز (چا رمغز) په چزغیویې په خوړلو پیل وکړ . څوچې نورې موټرې را تلې د ه خپل کا رکړی و .
چې د غوز چزغئ (چغزئ) یې خلا صې کړې نو بیا ونې ته ور واولوتو او په مښوکه کې د بل غوز د نیولو په هڅه کې
شو .
اوس پې ښه پوه شوم چې مورمې ولې هغه لوړ حا جي د کارغه سره په پرتله کړی و او ویل به یې چې زمونږ د کلي د ټولو کلیوالونه ډ یر هوښیا ردی ( زا غ د ی زا غ ) .
که ریشتیا ووا یو نو کا رغه خو ځکه د ډ یرو کسا نو نه هوښیارد ی چې د وی غوزا ن ، با د ام ، اونور ورته شیا ن په خپلو غا ښونو ما توي او چې زما منګ ته را ورسیږي ، بیا یې خولې کنډ اسې کړشوپې شي . لیکین کارغه پې خپله مښوکه نه خوږوي . هغه یې ولې د موټر مخې ته نه غورځوي ! « پا ی »

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Also on FANDOM

Random Wiki