FANDOM


هغه وخت چې ممتا ز ا و وزیر ګل دواړه د با جوړ او د کونړ تر مینځ دغره اوچت سرته راوختل نو د کونړ د درې با د په دواړو ولګید و او هغه د چا خبره زړونه یې پې تا زه شول . د یوې غټې تیګي په سر کینا ستل چې لږه د مه وکړي . د تند ي خولې دواړو پا کې کړې او د غره د څوکې نه یې ښکته پورته وکتل . د وزیر ګل لومړی د جلا ل ابا د په لور سترګې واوښتې او په سپین غره یې نظر ولګید و . بیا یې ورو ورو مخ د شما ل خوا ته واړاوه او د اسمار د درې غرونه او د پیج د درې اوچت سرونه او په خا صه توګه د « کورباغ » دغره څوکه له نظره تیر راتیر کړل . کله چې به وزیر ګل په خپل کلي کې د پا سې ویا لې په سر نا ست ونو د کوربا غ په غره به یې خا مخا سترګې لګید لې او چې ژمی به و نو لومړنۍ د وریځو لړ ې او د واورو تورتم به په همدغه غره با ند ې د ده تر سترګو کید ل . د ژمي یخه سیلۍ به هم د دوی د کلي له شمال نه را وا و لوتله او د کلي خلک به یې ولړزول . خلکو به فکر کاوه چې د غه سیلۍ د همد غو واورو او با را ن د تورتم نه را لوتلې ده او یا دا چې د اسمار د رې با دونه را تیز شوي د ي . په د واړو حا لتونو کې د یخې سیلۍ را لوتل د ژمي پیل و. که څه هم اوس ژ می نه وخو وزیرګل او ممتا ز چې په ډ یر او چت غره را ختلي وونو ډ یر ستړي شوي وو. چې د نور وجود خولې ورله د کونړ د د رې یخ با د وچې کړې او یو څه یخني غوند ې یې احسا س کړه نو د خپل کلي ژمی او با د ونه وریا د شول .
کلی یې او س دوی ته مخا مخ ښکاره کید و ، خو ا فسوس چې وران کنډر و. ټول د یوالونه یې هوار شوي وو. کوڅې نه ما لومید ې او د ګڼې ګوڼې ډ ک کلی نن سبا خا لي ؤ . یوا ځې په یونیم ځا ی کې یوه یوه کلا لید ل کید ه چې تش د یوالونه یې ولاړ وو. وزیرګل ډ یر وخت په خپل کلي کې سترګې ښخې کړې وې او چروتونو کې لا هو شو.
ممتا ز ورو شان د هغه په اوږه لا س کیښود و : وزیره یاره ډ یر چروت مه وهه ! ته دا ځل بیخي بل ډ ول یې ! چې له کوره را وتلي یو ، ته تل چروت وهې او د پخوا په شان ټوکې مسخرې نه کوې . زه اوته خو څو څو وارې په د ې لا رو راغلي یو او څو څو ځله مې ستا د خوږې مشخولتیا په برکت د ا سخت سفرونه ا سا ن شوي د ي ، لیکین د ا ځل ته بل ډول ښکارې .
ولې ؟
وزیر یو سوړ اسویلی وکړ او وې ویل : یاره ممتا زه خد ا ی د ې خیر کړي . دا ځل زه هم په ځا ن پوه یم چې د پخوا په شان نه یم . زه هم یو بل ډول احسا س کوم . هره ګړۍ مې د کورنۍ یو یو غړی تر سترګو کیږي او په پټه خوله د هغوی سره خبرې اترې کوم . هره لازه (لحظه) فکر کوم چې . . .
ممتاز په خبره کې ورود نګل : یا ره خد ا ی به خیرکړي ، چروت مه خرا پوه . که د خد ای ر ضأ وه ډیر زر به خپلو کورنیو ته ور ستا نه شو او وه به یې ګورو.
وزیر لږ ځا ن وخوځا وه اوپیکر(فکر) یې بد ل کړ. خندا یې شرو( شروع ) کړه چې ممتا زته هم ډ یر زیا ت چروتي ښکاره نه شي او د هغه په روحیه ا غیزه ونه کړي ، نو د خپل کلي په با ره کې یې خبرې پیل کړې .
وزیر : یره ممتازه یا ره د ا زمونږ د سرکا ڼو کلی خو دې پا ک الله بیا ود ا ن کړي او ټول خلک د ې خد ای بیرته په خیر سره خپلو کورونو ته راولي . د واړو په غبرګ اواز امین ووا یه .
دواړو ډ یر وخت نورې زیا تې خبرې اترې هم وکړې اوزړونه یې ښه تش کړل .ستړیا یې ورو ورو لرې کید له او ځا نونه یې په کرا ر کرا ر چمتو کول چې د خپل هد ف ( موخې ) په لور وخوځیږي . د با جوړ او سر کا ڼو تر مینځ دا لوي غر د څیړیو او ښو نا نو په ونو پټ دی . ګورګورې ، موما ڼې ، کرکڼې ، غوریجه (عکا سي ) ، پلوڅې اویوشمیر نورې ډ یرې غرنئ ونې هم په کې ولا ړې د ي . ځا ی ځای د غرنیو مرغیو اوازونه او شپیلي اورید ل کیږي . کله کله د زرکو او سیسیوققړې اونا رې هم د د وی پا م ځا ن ته اړوي . د غره په ټیټو تپو کې دومره ډ یرې ترخې ، غوړګې او سرګړي ولا ړ دي چې په ا سا نۍ په کې څوک لا رنه شي پید ا کولا ی. له د غه غره او تپو نه وزیر او ممتا ز همیشه د لرګو با رونه ، د برړو ګیډ ي ، د غوړګو او سرګړو درانه درانه بوجونه ، خپل کلي ته کوز کړي اوتل یې لکه د نن په شان د د ې رڼو چینو په غا ړو خپل غرمه نا ري کړي د ي . د وی به له ځا ن سره سړه بیګا نۍ ډ وډ ۍ چې کله کله به لا د پیا ز غوټه او یا ما لګه اومرچ هم ورسره وو راوړه اود همد ې چینو خواته به یې خوړله ، خو نننۍ ډ و ډ ۍ او پیا زو هغسې خوند نه ورکا وه . ځکه چې کله به د وی د لرګو بارونه وتړل او ډ وډ ۍ ته به کیناستل نو په دې خوشالۍ کې به وو چې اوس به کورته روانیږي . کار به یې سرته رسید لی و. لرګي به یې پوره کړي وو اوخره به یې هم د غره په سرګړیو او ترخو ما ړه شوي وو. خو نن ؟ نن له د ې غره نه د یو بل دروند کا ر د پاره حرکت کوي . د کرښې د ا خوانه راغلي دي . کورنئ یې هلته پا تې د ي او د وی هم د خطر په لور روا ن دي ، سره د دې چې خپلې خا ورې ته را ووښتلي د ي . په د ې ډ ول تګ راتګ یې په د ې وروستیو وختونو کې څو څو ځله سرته رسولی دی او هغه د چا خبره ډ که منګول کورته ستا نه شوي دي .
لومړی دواړو لا سونه جګ کړل د وعا یې وکړه بیا یې څپلئ په پښو کړې ، څا درونه یې وڅنډ ل او کلا شینکوپونه یې څنګ ته وا چول . د « بوښتي » دغره د هسکې څوکې نه مخ په ځوړ د کونړ د رې هوارې ته را روان شول . لکه د پخوا په شان یې بیا یوې « ټپې » ته زړه وتخنید و خو یره د زړه د تل نه یې اواز نه را جګید و . ده به کله چې په خرو د لرګو با رونه واړول نو په هسک اواز به یې په غره کې په لنډ یو پیل کا وه . همدا رنګه دا کار به یې په د ې وروستیو وختونو کې چې له کرښې اخوا نه به راتلو هم کا وه . دا ځل خدای پوهیږي چې ولې یې د زړه زور نا ست و او اوا ز یې په نا وونوکې انګا زې نه جوړولې . یواځې په ډ یر کمزوري اونري شا ن اواز یې د کونړ په سیند با ند ې د سترګو د لګید و سره د ومره غږ (ږغ) پورته شو چې ا یله د ممتا ز غوږ ته ورسید و . هغه خپله ټپه د خپل ما ت زړه نه د اسې را پورته کړه :
ما د کونړد سیند نه ځا ر کړې *** زما جا نا ن به په کې مخ اینځلی وینه نورې لنډ ئ او سند رې یې هم د ځا ن سره په بنګا ري بنګا ري ویلې خو ممتا ز پرې نه پو هید و ، یواځې دهغه بنګا ری یې اورید و . له څوسا عتونو مزل نه وروسته هوارې ته را کوز شول او د سرکا ڼو په خوا کې د کونړ د سیند نه پورې غاړه نوا با د ته پورې وتل . د سیند هغې بلې خواته ( آ غاړه ) خواره واره کلي پراته وو او د د وی د ډ لې غړي په همد ې کلیو کې ځا ی په ځا ی شوي وو . د وی هم خپل ټا کلي ځا ی ته ځا نونه ورسول او د خپلو ا نډ یوالا نوسره یوځا ی شول . دوزیرپلا ر په د ې علا قه کې یو وخت دوکا ن درلود او ده به ورله وخت نا وخته د خپل کلي نه د خرڅ شیا ن راوړل . کله کله به ورسره پا تې شو او په د وکا ن کې به پلا ر اوزوي شپه تیره کړه ، نو ځکه هغه د لته ښه بلد ؤ .
* * * * * د وزیر پلا ر د وړوکتوب نه د و کاند ار و . د هغه نیکه په سرکاڼو کې لوی د وکا ن لاره ، خو د ویم د وکا ن یې د وزیر د پلا ر د پا ره په د ې سیمه کې جوړ کړی و چې کله کله به یې په کې سود ا خرڅوله او کله کله به یې بند اوه .
د وزیر پلا ر له ما شو متوب نه ډ یر کره پوره او په هرڅه پوهید و . ترټولو همزولو هوښیار او د ګټې وټې په کارښه ژرا موخته شو . سترګې یې د ورکو ټیوا لي نه کمزورې وې او چشمې به یې په سترګو کولې . د د وکا ن په سود ا کې تر ټولو د و کا ندارا نو د انصا ف خا وند و . د ومره ښه اخلا ق یې درلود ل چې د ځوانۍ په وخت کې هم ورپسې کومه بده خبره چا نه ده کړې . ډ یر زیات خلک یې پیژند ل او د تعلیم وا لا کسا نو سره یې نا سته ولا ړه وه . له هغوی نه یې ډ یر څه زده کړي وو اولا کله نا کله به یې په سیا ست کې هم ګوتې وهلې . چې نا بلد ه سړی به ورسره مخا مخ شو نوپوښتنه به یې ترې کوله چې : وروره تا کومه پا کولته لوستلې د ه؟
د وزیر پلا ر « اول ګل » به ځواب ورکا وه چې: وروره ما پوهنځی څه چې ښوونځی مې هم نه دی ويلی او ښوونځی خو څه کړې چې نا لوستی ( ا نپړه ــ بې سوا ده ) یم . مقا بل لوری به ورته حیرا ن و ا وشا با سی به یې ورکړ .
اول ګل خپل زوي وزیرګل د وړوکتوب نه ښه وروزلو او زړور یې اموخته کړ . د ښوونځي په لومړیو کلونوکې یې زیا ت شعرونه زده کړل او تل به یې د پلا رتعلیمیا فته میلمنوته په اوچت اواز اورول . ډ یر هغه شعرونه یې زده کړي ووچې د خوارنو او بې وزلو په ګته وو . کله چې هغه زلمی شو نو د ښوونځي د د رسونوبرسیره ټول د کور او سا را (صحرا) کا رونه یې هم سرته رسول . ښکلی او د نګ ژڼی (ځوا ن) ترې جوړ شوی و. لوړې پوزې( پزې) یې په سپین مخ د د ه څیره نوره هم ښا یسته کړې وه . د پلا ر د خبرو او امرونو پوره پوره منونکی و او لا د زلمیتوب په وخت کې یې هم د پلا ر دومره درنا وی (احترام) کا وه چې حد یې نه درلود .
خو اوس ... اوس وزیر د خپلو ټولو پخوا نیو فکرونو په ضد ، په جګړه کې ښکیل شوی دی . هغه د خپل پخوا ني فکر(پیکر) په خلا ف ، ټوپک غا ړې ته ا چولی او د هیواد په کورنۍ جګړه کې یې څو څو وارې
ګډ ون کړی دی چې په هر وارې هغه خپله میړا نه هم ښود لې ده .
*****
څه موده د هغوی په حملو اوترپلو کې تیره شوه . وزیر د ورځو نه یوه ورځ د د ولت د ځوا کونو سره په همد غه د « نوا با ت » په کلي کې په نښته کې ژور ټپي شو . انډ یوالا نو یې پریکړه وکړه چې ژر یې د کرښې نه اخواته روغتون ته ورسوي . په کټ کې یې وا چا وه او له سیند نه یې د سرکاڼو غا ړې ته پورې ویستو . کله چې یې دهغه کټ د للمې د ډاګ په ځمکه کیښود و او د خپل کلي (سرکا ڼو) با د پرې ولګید ونو ممتا زته یې غږ وکړ :
! یا ره
مخ مې ښکاره کړه چې د ا د خپل کلي با د مې زړه تا زه کړي او په ژوند ا نه د وروستي ځل د پا ره د د ې ډ ا ګ اوکلي د با د نه خوند واخلم . ممتازترې له مخ نه څا د ر جګ کړو ، خوچې سریې لږ کوږ غوند ې شو نو دوزیر په مخ د ممتا ز له سترګې نه اوښکه ورتوی شوه . هغه پوه شو چې ممتاز هم زما په حا لت پوه دی
مرم ، نوځکه یې له سترګونه اوښې روانې دي .
وزیر: یوه بله خبره مې هم کوله . . . خوخبره یې له ستوني نه په د ې ځل را ونه وتله .
*******
وزیر او ممتاز د واړه ډ یر خواږه یارا ن اوپه یوه کوڅه کې را لوي شوي وو . د وی ټول وخت یو ځا ی تیرکړی و او اوس په جګړه کې هم یو ځا ی وو . په ټول ژوند کې یې هیڅکله دا سې نه ووشوي چې یوه به بل ته خبره وکړه او هغه به ونه منله . یو د بل نه هغه د چا خبره ، ځا رید ل . رښتیا چې خواږه د وستا ن وو . *******
هغه د مخ د ښکاره کید و نه وروسته په ډ یر جړق جړق دغه هوا تنفس کړه اوممتاز ته یې بیا سترګې ورپورته کړې. په ډ یره خوارۍ سره یې ګنګړو ګنګړو خبره له کومي ( ستوني ــ مرۍ ) نه را وویستله او ممتا زته یې بیا واو روله . ما د رته یوه خبره کوله :
ممتا ز : وکړه خبره وکړه ، مه وارخطا کیږه !
وزیرګل : خبره . . . مې . . . دا وه . . . چې . . . هغه د « بوښتي » د غره په سرچې مې تا ته څه ویلي وو ، هغه به خا مخا عملي کوې . زما سره به خپله وعد ه پوره کوې او وصیــــــــت به مې سرته رسوې !
ممتا زخا ن : یره وزیره یاره مه وارخطا کیږه . ته خو جګ جوړ یې ! ما ولې خپه کوې . ستا نه ډ یر سخت سخت زخمیا ن جوړ شوي دي . ته د ومره ژور ټپي نه یې . تا به هم خدای ډ یر ژر جوړ کا ند ي . زړه چې ښکته پورته نه کړې . الله پا ک مهربا نه دی . روغتون ته د رسید وسره سم به انشا الله چې جوړشې .
وزیرګل : بس . . . دومره . . . خبره مې. . . وکړه . . . ستا به زما سره د انډ یوالۍ او همزولتیا دا ورستنی خذ مت وي .
* * * * *
لږ وروسته وزیرګل په ځا ن پوه شو چې له پښو یې سا وخته . یوځل بیا یې د وروستي ځل د پا ره د
« بوښتي » اوچت غره او د د ې غره لمنو ته او بیا د کونړ نورو غرونو او د کونړ سیند ته وکتل او ځلقد ن
( ځلکد ن ) ته ورته سوړ اسویلی یې وکړ .
ممتازخا ن هم وارخطا وارخطا پورته ښکته ګوري چې کوم موټر پید ا کړي چې خپل ټپي ا نډیوال له کرښې نه ا خواته روغتون ته ورسوي . له برې خوانه په خا ورو او دوړو سپیره جیپ موټر را غي خو له خلکو ډ ک و او د مریض ځا ی په کې نه و . خلک هم هر یو په ډ ا ر او ویره کې ووچې په خیر سره له کرښې واو ړي . هیچا دا جرأ ت نه شو کولا ی چې زخمي ته ځا ی پریږ د ي اوپه خپله بل موټر ته ا نتظا روباسي . جیپ موټر حرکت وکړ او د وی د بل موټر په ا نتظار پا تې شول .
بل موټر لا نه وراغلی چې وزیرګل په سلګو پیل وکړ . په د ې وخت کې ممتا ز چغې کړې . ټول ا نډ یوالا ن یې را ټول شول او د وزیر ګل په کټ وغوړید ل . هغه په حق ورسید و او د تل د پا ره یې سترګې پټې کړې .له یوې اوږدې شا ن ژړا او بیا د یوې لنډې غوندې چوپتیا نه وروسته د مړي ځنا ځه په اوږو پورته شوه او د « با روګۍ » کلي ته چې د بوښتي د غره په لمنه کې پروت او د سرکا ڼو کلي ته ډ یر نژدې دی ، یوړل شوه . مړی د باروګا لو په مرسته خا وروته وسپارل شو . د مړي د ښخید و ټول مراسم پوره پوره سرته ورسید ل . د سرکا ڼو په کلي کې یې چې د د وی خپل کلی و ، ځکه مړی نه شو ښخولا ی چې هلته مقا بل لوری (د ولت) لاس بری و .
* * * * *
کله چې ممتا ز بیرته د کرښې نه ا خوا ته لا ړو او د وزیرګل کورنۍ دهغه د مرګ نه خبره شوه نو د ډ یرو ویرونو ژړا ګا نو او چغونا رونه وروسته د وزیرګل پلا رد ممتا زنه پوښتنه وکړه چې ولې یې د لته پیښور ته مړی را ونه رسا وه ؟
ممتا ز ورته په ځواب کې وویل :
کا کا جا نه !
ځوانیمرګ ما ته « وصیـــــــت » کړی وچې د با روګۍ په کلي کې ، زمونږ د لوي غره په لمنه کې به مې مړی خا وروته سپا رې ، ځکه چې هلته به مې په قبـــــرد خپل وطن با د ـ دخپل کلي با د لګیږي او اروا به مې خوشا له وي . « پا ی »